اکنون
بیش از دو هفته از برگزاری انتخابات
دهمین دوره ریاست جمهوری گذشته است و
تبعات دهشتناک و خشونت بار آن در
کشتار و سرکوب مردم
معترض، بیش از پیش هم ماهیت شبه
فاشیستی رژیم سرمایه داری اسلامی را
فاش ساخته و هم به عریان ترین شکل،
جایگاه «انتخابات» را در این نظام
برای مردم برملا نموده است.انتخاباتی که پیشتر به نظر می رسید
محل رقابت و سهم خواهی دو جناح اصلی
حاکمیت، یکی به رهبری جناح ایدئولوژیک
بورژوازی مالی-نظامی(سپاه) و دیگری به
سرکردگی رفرمیست ها در یک جبهه واحد
باشد، که به ویژه اصلاح طلبان، با این
ابزار هدف برقراری توازن و تعادل و
نوعی دموکراتیزاسیون درون حاکمیتی را
دنبال می نمودند تا بتوانند نقش پر
رنگ تری در پیشبرد پروژه های کلان
رژیم، در ابعاد داخلی، منطقه ای و بین
المللی داشته باشند، نهایتا به جدالی
آشتی ناپذیر میان این دو جناح بدل
گردید؛ الیگارشی مالی- نظامی، قدم در
راه حذف جناح مقابل، برای تصفیه
حاکمیت و یکپارچه سازی قدرت خود
در آن نهاد و بدین ترتیب جناح رفرمیست
در موقعیتی ...
ادامه
« پرولتاریا پشت سر دیگران حرکت نخواهد کرد؛ شاید عرصه را به دموکرات های بورژوا در سخنرانیهای بزمی، در تشکل های مجاز و قانونی، در حصار کلاس های دانشگاهی و در نطقهایی که از فراز منبرهای خطابه در نهادهای نمایندگی ارائه می شود، واگذار کند ؛ اما هرگز میدان را در مبارزات انقلابی توده ای عظیم و جدی به آنها واگذار نخواهد کرد و هیچگاه چنین نخواهد کرد. آن شرایطی که لازم است تا این مبارزات را به اوج برساند ، به یکباره و به همان سرعت و آسانی ای که برخی از ما انتظار داریم حاصل نخواهد شد. اما این شرایط قطعا به بار خواهد نشست و آغاز کوچک یک ستیز دانشجویی کوچک می تواند درآمد بزرگی بر آنچه باشد که پس از آن فرا خواهد رسید و نتایج عظیمی به دنبال خواهد آورد. اگر امروز نه، شاید فردا. اگر فردا نه ، شاید روزی پس از آن ...»
. لنین ، "جنبش دانشجویی و شرایط سیاسی کنونی " ، 1908
