قربانيان كوچك!

 

كودكان كار، قربانيان خاموش وبي دفاع جامعه، قربانيان اصلي تضادهاي طبقاتي، نخستين قربانيان نظام سرمايه داري، قربانيان جنگ، فقر، بيماري، نابرابري و در يك كلام نخستين قربانيان بي عدالتي هستند.

كودكان در جوامع سرمايه داري با تمام وجود مورد تعرض قرار مي گيرند و به طور كلي از اساسي ترين حقوق خود محروم هستند. در نظام سرمايه داري ایران هيچ يك از شرايطي كه كنوانسيون دفاع از حقوق كودكان براي آنها گذاشته است رعايت نمي شود. بعضا كودكان در جوامع سرمايه داري نه امنيت دارند و نه در رفاه به سر مي برند و درست بر عكس به جاي امنيت و رفاه، فقر وگرسنگي، بيماري ايدز، خشونت، آزار جسمي وجنسي، اعتياد و قاچاق كودكان و صدها درد و رنج ديگر هر روز بيشتر از بيش سايه شومش را بر زندگي آنها مي گستراند و آنها را تهديد مي كند.

 ما امروزه شاهد آماري وحشتناك از كودكان كار و خيابانی هستيم كه واقعا تاسف بار است طبق آماري كه نهادهاي مدافع حقوق كودكان از كودكان كار وخياباني اعلام كرده اند ما تعداد 352000000 نفر كودك كار وخياباني در سطح جهان داريم كه از اين تعداد 252000000 نفر آنها كودك كار هستند و از اين تعداد كودك كار، 171000000 نفر آنها در شرايط سخت مشغول كار هستند. به طور كلي پنجاه و شش درصد از كودكان كار و خياباني از داشتن سواد خواندن و نوشتن محروم هستند و از 252000000 نفر كودك كاري كه در سطح جهان وجود دارد 150000000 نفر آنها در آسيا، 80000000 نفر در آفريقا، 17000000 نفر در آمريكا و بقيه در اروپا و استراليا زندگي ميكنند.

زندگي كه نمي توان گفت چون اين زندگي نيست بايد بگويم كه زنده هستند و از همه اينها وحشتناك تر آماري است كه در مورد بيماري هاي كودكان خياباني داده اند طبق اين آمار 73% آنها به بيماري چشم و 64% به بيماري هاي قلبي و61% به بيماري تنگي نفس و48% به بيماري هاي پوستي مبتلا هستند.  به طور كلي همه آنها از بيماري هاي روحي و رواني رنج مي برند.

ما اگر بخواهيم علت اين امر را پیدا کنیم باید به فقر رجوع کنیم حال تعريفي داشته باشيم از فقر. فقر يعني جمع شدن ثروت در دست عده اي قليل و محروم ماندن اكثريت از آن و اين را نيز مي دانيم كه كوه ثروت به قيمت نابودي و فلاكت اكثريت بالا مي رود و گر نه هيج كدام از اين كودكان مادرزاد كودك كار نيستند، هيچ يك از آنها از همان آغاز كودكي بزهكار، معتاد، كودك خياباني و يافارس، عرب، مسلمان و يا يهود نيستند. همه آنها پاك هستند وبي گناه، این نظم سرمایه است که همه چيز را به او تحميل مي كند. سرمایداری و دولتهایشان آنها را روانه کارگاه ها و خیابان ها میکنداين نظام سرمايه داري است كه با ايجاد يك شكاف عظيم طبقاتي او را كودك كار بار مي آورد. اين تضادهاي طبقاتي حاكم بر جامعه است كه او را كارگر بار مي آورد. در حالي كه كار حرفه اي براي كودكان زير 18 سال ممنوع است.

 اگر سرمایه داران فقط براي چند دقيقه فكر خود را از حرص وطمع وپول پرستي پاك کنند و به كار كودكان در جامعه بينديشند متوجه بي عدالتي بزرگي در حق كودكان يعني ضعيف ترين قشر جامعه مي شوند كه واقعا غير انساني است. اگر بخواهيم درباره كودكان كار بگويیم ديگر فكر كردن نمي خواهد چيزي است كه بايد آن را ببينيم و اين ديدن كار كودك براي ما به چيزي عادي تبديل شده است و همين كه كودك توانست رو پاي خود بايستد و راه برود بايد كار كند. در حالي كه كار حرفه اي براي كودكان ممنوع است ما ميليون ها كودك را در كارگاههاي بزرگ و كوچك ميبينيم كه سخت مشغول كار هستند. ميليونها كودك را در گوشه وكنار خيابانها ميبينيم كه سرگردان و بي پناه هستند. هزاران كودك ديگر را ميبينيم كه به جرم بزهكاري زندگي خود را در پشت ميله هاي سرد زندان به سر مي برند و به انتظار پايان دوره محكوميت خود نشسته اند. در حالي كه باید نظام سرمايه داري را محکوم کرد كه با ايجاد تضادهاي طبقاتي او را از دستيابي به اساسي ترين نيازها منع مي كند. از دستيابي به مسكن، غذا، امنيت، تفريح و رفاه. اين تضادهاي طبقاتي حاكم بر جامعه است كه او را گرسنه مي گذارد تا او به خاطر زنده ماندن به كارهاي سخت و طاقت فرسايي كه بزرگترها نيز از انجام آن خودداري مي كنند تن دهد و يا براي سير شدنش به دزدي تن دهد و دولت او را به جرم دزد و بزهكار روانه زندان كند. حال سوال ما از دولت اين است ؛ در اين جهان پر از نعمات مادي چرا كودكان بايد در فقر بميرند؟ مگر ايران كشوري ثروتمند نيست، مگر ايران از لحاظ استخراج نفت در رتبه سوم جهان نيست و در استخراج گاز در رتبه دوم جهان و يا در توليد ميوه در رتبه هشتم جهان نيست؟  دهها دليل ديگر كه به ما ثابت مي كند كه ايران يك كشور ثروتمند است. پس حاصل همه اينها كجا مي رود كه فقر در ايران بيداد مي كند؟ خرج جامعه مي شود يا توزيع ثروت بر كفه ترازوي بي عدالتي است و جيب عده اي انگل صفت سرمايه دار مي رود و اكثريت جامعه فقير مي مانند و اين فقر مانع رشد و تحقق تمام استعدادهاي كودكان مي شود و فقط آنها را كارگر بار مي آورد.

دولت بجاي آموزش حسن تفاهم، آزادي و برابري و احترام به عقايد مخالف و.....! آنها را با انواع آپارتايد جنسي، نژادي، قومي و زورگويي و مواد مخدر و كارهاي ناشايست در خيابان ها آشنا ميكنند.

پس وقتي مقصر اصلي نظام سرمايه داري حاكم بر جامعه است. چرا كودكان بي گناه به جرم های مختلف بايد تا سن 18 سالگي در زندان باشند و بعد از آن آنها را با طناب اعدام و قصاص و سنگسار محاكمه كرد. تنها راه نجات اين قربانيان كوچك از اين قهقرا ايجاد تشكل هاي مستقل مردمي با حضور خود كودكان و همچنين به اجرا درآمدن قوانين كنوانسيون هاي جهاني حقوق كودك و كارگر و تغيير دادن ديدگاه جامعه نسبت به كودكان كار و خياباني وهمچنين جبران ناتواني خانواده ها براي تامين زندگي كودكان.

پس بيائيد همه با هم به نجات اين قربانيان كوچك بينديشيم.

 

زنده باد سوسیالیسم

افشين نديمي

http://www.socialist-students.com/