دانشگاه زنده است

  افشین ندیمی          

دانشگاههای ایران همیشه مرکز فعالیت جنبش چپ دانشجوی بوده  و چه در زمان حکومت شاه وچه در حال حاضر در مقابل اتفاقات ورویدادهای جامعه و نظام سرمایه داری موضع گیری خود را در دفاع از منافع طبقه کارگر کرده است، وهمچنین اکثریت رهبران وچهره های شناخته شده تاریخ چپ ایران از دل همین دانشگاهها بیرون آمده اند .       

جنبش چپ دانشجویی همیشه یکی از جنبش های رادیکال وپیشرو جامعه بوده است.امروزه این جنبش بعد از طی کردن فراز ونشیبهای فراوان وارد فاز دیگری از مبارزات صنفی وطبقاتی خود شده است  .

سر بر آوردن دوباره این جنبش در دانشگاهها بعد از سرکوب های فعالین چپ وسوسیالیست دانشجویی و خالی کردن فضای دانشگاهها از این فعالین در دهه 60 که با نام انقلاب فرهنگی صورت گرفت - که باید آن را ارتجاع فرهنگی بنامیم -  از یکسو نتیجه برآمدن مبارزات طبقاتی طبقه کارگر و پیشروی جنبش کارگری در این مبارزه واز سوی دیگر نتیجه بن بست استراتزیک دفتر تحکیم وحدت، جریانات اسلامی داخل دانشگاه، جریانات لیبرالیستی ورفرمیستی وسایر جریانات ارتجاعی داخل دانشگاه بوده است.

از دهه 80 به بعد جنبش چپ وسوسیالیست دانشجویی وارد مرحله ای تازه از مبارزات خود شد، که در این مبارزه توانست بسیار خوب عمل کند وصاحب دستاوردهای دمکراتیکی نیز ازجمله، انتشار نشریات دانشجویی، برگزاری مراسم های روز جهانی کارگر وروز جهانی زن(8مارس) وبرگزاری متینگ های اعتراضی وغیره از جمله دستاوردهای بود که طی این چند سال به دست آورده است .

اینها خود زنده بودن دانشگاه و موضع گیریهای دانشگاه را در قبال مسائل درون جامعه به ما اعلام می کند، و بیانگر این است که اگر هزار بار دیگر دانشگاه را از وجود فعالین چپ خالی کنند بازهم جنبش چپ از دل همین دانشگاهها بیرون می آید، چون تنها تئوری سوسیالیستی است که با نیازهای طبقه کارگر یعنی اکثریت جامعه خوانایی دارد واین تئوری است که می تواند ظرف مدت کوتاهی توده گیر شود و دوباره از دل جامعه سر براورد.

زنده ماندن دانشگاه و تداوم مبارزه جنبش چپ دانشجویی در گرو چیست؟

بعد از13 آذر 86 ضربه مهلکی از سوی دستگاهای امنیتی بر پیکر جنبش چپ دانشجویی وارد آمد که طی آن تعداد زیادی از فعالین و رهبران جنبش چپ دانشجویی در سراسر کشور دستگیر شدند، وهمچنین این یورش نظامی و دستگیرهای پی در پی موجب وحشت وعقب نشینی مقطعی جنبش چپ دانشجویی خصوصا در تهران شد، که این عقب نشینی منجر به از دست دادن برخی از دستاوردها شد که در طول دوران مبارزاتی خود به دست آورده بودند.

اما آنچه بعد از این اتفاقات به امری حیاتی و وظیفه ای بس دشوار برای تمامی فعالین سوسیالیست جنبش کارگری، دانشجویی و زنان تبدیل شد، این است که نباید این اجازه را بدهیم ،جنبشی که می تواند در خدمت پیشرفت مبارزه طبقاتی جامعه باشد در راستای اهداف فرصت طلبان، مورد سوء استفاده قرار گیرد و جنبش چپ دانشجویی با توجه به تجاربی که در سالهای اخیرمخصوصا آذر 86 کسب کرد، دیگر نباید اجازه فعالیت ابلهانه جریانات فرقه ای آوانتوریست و اپورتونیست را در درون این جنبش بدهد.

گرایشات آوانتوریستی واپورتونیستی که قصد به بیراهه کشیدن جنبش چپ دانشگاه را در جهت مقاصد خود دارند، و نیز در تناقص کامل با منافع عمومی این جنبش هستند را باید کنار زد، چرا که این امر استحکام وقدرت پیشروی جنبش چپ دانشجویی را منجر خواهد شد .

آنچه در این راستا امری حیاتی است این است که جنبش چپ دانشجویی باید تمام پتانسیل خود را بکار گیرند وبا تمام قوا بر علیه لیبرالها ورفرمیستها وسایر جریانات ارتجاعی مدافع ودنباله رو نظام سرمایه داری بپاخیزند، و وجود عینی و واقعی خود را به همگان نشان دهند، چون پیشروی برای کسب دستاوردهای جدید و بدست آوردن دستاوردهای دمکرتیک از دست رفته در گرو شکستن فضای خفقان وپلیسی داخل دانشگاه است و این شکستن خفقان نیز نیازمند بسیج بدنه جنبش دانشجویی با در پیش گرفت  افق سوسیالیستی است، زیرا قدرت هرجنبشی در تشکل وتوده ای بودن آن است، و امروزه در این فضای پلیسی که در داخل دانشگاهها وبیرون از دانشگاهها حاکم است وظیفه سخت ودشوار دانشجویان چپ وسوسیالیست توده گیر کردن مبارزات پیگیر خود همچنین سازماندهی کردن وآگاه کردن بدنه جنبش دانشجویی است. چون توده ای بودن هر جنبشی است که آینده اش را در مقابل یورش دستگاه امنیتی وحفظ دستاوردهای دمکراتیک گارانتی می کند.

با توجه به اختلاف نظرهایی که در جنبش چپ دانشجویی ایران امروزه وجود دارد و وضعیتی که جنبش چپ در مقابل سایر جریانات راست داخل دانشگاه، از جمله ناسیونالیستهای ملی مذهبی، لیبرالیستها و رفرمیستها در آن قرار دارد، جنبش چپ دانشجویی نیازمند یک اتحاد سراسری برای تقابل و افشاء هر چه بیشتر هویت اصلی جریانات راست  که مدافع نظام سرمایه داری است ، قرار گیرد.

هر چند جنبش چپ دانشجویی در دانشگاههای ایران صاحب تریبون، نشریه وسایر امکانات تبلیغی ومطبوعاتی آزاد نیست، اما نباید در میدان مبارزه که 16آذر یکی از این میادین مبارزاتی است راه را برای این تشکلهای زرد باز کند و این  اجازه را به آنها بدهد که مبارزه طبقاتی جنبش دانشجویی را به بیراهه بکشند. و وظیفه دانشجویان چپ وسوسیالیست نقد وافشای ماهیت لیبرالها و رفرمیستها وسایر جریانات غیره سوسیالیستی است که در صدد حفظ نظام طبقاتی سرمایه داری وکشاندن طبقه کارگر به قهقرا هستند .

جنبش چپ وسوسیالیست دانشجویی باید خود را متحد جنبش کارگری وجنبش رهایی زنان بداند چون جنبش سوسیالیستی یک جنبش طبقاتی و توده ای است که طبقه کارگر ستون فقرات وسلولهای بنیادین آن را تشکیل می دهد، وپیشروی جنبش دانشجویی وسایر جنبش های اجتماعی که برای رسیدن به جامعه ای عاری از هر گونه تضاد طبقاتی مبارزه می کنند در گرو اتحاد استراتزیک آنها با جنبش کارگری خواهد بود، واین را نیز باید بدانیم که در نظام سرمایه داری جز اتحاد و همبستگی طبقاتی خود هیچ سلاحی برای دفاع از خود و ادامه مبارزه  در دست نداریم، وبرای رهایی از این وضعیت تنها با اتکا به همبستگی خود می توانیم به مقصد نهایی خود یعنی جامعه ای سوسیالیستی برسیم.

پس جنبش چپ وسوسیالیست دانشجویی باید خود را متحد جنبش کارگری و جنبش رهایی زنان بداند و امسال نیز با این شعار که جنبش دانشجویی متحد جنبش کارگری وجنبش رهایی زنان پا به عرصه مبارزه بگذارد.

برافراشته باد پرچم سرخ سوسیالیزم

آذر87