بیانیۀ دانشجویان انقلابی کرمانشاه به بهانۀ پنجاه و پنجمین سالگرد 16 آذر، روز دانشجو
ما سرباز شما نیستیم!
نهاد دانشگاه در ایران از بدو تأسیس همواره مکانی برای بیان خواستها و نقطۀ اتکایی برای حرکتهای آزادیخواهانۀ مردم بودهاست. در سیاهترین سالیان تاریخ معاصر نیز دانشگاه بهعنوان محملی برای مقاومت، و زهدانی برای پرورش نیروها و بسط و گسترش جنبشهای مترقی ایفای نقش نمودهاست. دانشگاه در سالهای سپری شده از حیات خود، زخمهای بسیاری خورده و ضربات مهلکی را تحمل کردهاست. پنجاه و پنج سال از روزی که سه دانشجو در جلوی پای نیکسون رییس جمهور وقت آمریکا قربانی شدند میگذرد، سالهای زیادی نیز از شورش دانشجویان و فریاد عظیمشان در انقلاب بهمن سرخ سپری گشتهاست؛ در این سالها اعدامها، ترورها، حبس و شکنجههای بسیاری را به چشم خود دیده و با جان خود احساس نمودهایم، آنقدر که دیگر زندانی و یا بازداشت شدن دانشجویان خبر چندان عجیبی نیست. اکنون جنبش دانشجویی در نقطهای تاریخی قرار گرفتهاست.
در کشوری که در صد سال اخیر دو انقلاب بزرگ را از سر گذرانیده است هرگونه تجمع و تظاهرات ممنوع گشتهاست و رسانههای حکومتی به آرمانی جلوه دادن وضع موجود مشغولاند، دانشگاه آخرین سنگر آزادی برای مردمی است که پس از یک قرن بیداد همچنان برای سر دادن فریادی دیگر لحظهشماری میکنند. اکنون با رفتاری مواجهیم که حتی در سیاهترین سالهای تاریخ نیز سابقه نداشتهاست؛ سال گذشته دانشجویانی از دانشگاههای سراسر ایران پرچم سرخ در دست گرفته و فریاد "دانشگاه پادگان نیست" برآوردند. یک سال پس از آن آواز سرخ که با حبس و آزار نزدیک به صد دانشجو و حتی قتل یک دانشجو همراه بود، دانشگاههای ایران به امنیتیترین مکانهای این کشور تبدیل شدهاند؛ گیتهای ورودی که نمونهشان در سازمانهای امنیتی و اطلاعاتی هم دیده نمیشود برای قطع ارتباط دانشگاه با جامعه و فضای بیرون به کار گرفته شدهاند، دوربینهای مداربسته و دستگاههای استراق سمع برای ایجاد فضای رعب و وحشت و جلوگیری از هر حرکت اعتراضی مورد استفاده قرار گرفته تا نوعی از بردگی اختیاری را نهادینه کنند.
این به جز اقدامات دیگری است که هر روزه از سوی نهادهای مختلف سرکوب مشاهده میکنیم. به نظر میرسد دانشجویان اشتباه کردهاند: "دانشگاه پادگان است!" خیابانهای سراسر کشور را گشتهای متنوع و رنگارنگ قرق کرده اند و دانشگاه نیز جدا از این فضا نمیتواند باشد. جنبش دانشجویی باید این فضا را شناخته و با ارائهی تعاریف جدید و تدوین متدولوژی خود بر طبق آن دریچهای نو بر افق مبارزه بگشاید.
دانشگاه دیگر پاتوقی برای روشنفکران و مکانی برای بحث و گفتگو نیست، و در واقع هرگز هم چنین نبودهاست؛ دانشگاه مؤسسهای است برای تربیت نخبگان و متخصصان حکومت. شعارهای قدیمی و روشهای کهنه باید کنار گذاشته شوند، مبارزهی ما راه نویی را باز خواهد کرد. دانشگاه پادگان است، دانشگاه زندان است، دانشگاه گورستان است؛ اما ما فریاد زندگی سر میدهیم، از آزادی میگوییم و در راه رهایی قدم میگذاریم؛ باید بپذیرید: ما سرباز شما نیستیم.
دانشجویان انقلابی کرمانشاه- آذر 1387
http://kermanshahuni.blogfa.com/