اطلاعيه فعالين بازداشت شده کارگري در بوکان
زحمتکشان و کارگران آگاه :
همچنانکه همه به خوبي واقفيم
طبقه کارگر ايران امروزه از
ابتدايي ترين حقوق خود محروم
شده است. زندگي کارگران
ايران
از وضعيت مرفه و انساني
فرسنگها فاصله دارد، فقر و
تنگدستي و در کنار آن تورم و
عقب افتادن دستمزدهاي آنان
گاهاً تاچندين ماه متوالي رمق
کارگران را گرفته است. علاوه
بر تمامي اين معضلات طبقه
کارگر از داشتن حق هرگونه
اعتراض به وضعيت موجود خود
محروم است و در صورت هر گونه
اعتراضي جواب آن را با گلوله
يا شلاق و زندان مي دهند.
کارگران ايران علي رغم اينکه
در قانون کار ايران آمده است
نمي توانند روز جهاني خود را
تعطيل نموده و همراه با هم
طبقه ايهاي خود اين روز را
جشن بگيرند. آنها سالهاست که
حق متشکل شدن در تشکلهاي
واقعي خود را ندارند تا جايي
که ديگر حتي حرف زدن در
مورداين نوع تشکلها مساوي است
با زندان و شکنجه.
جرم ما فعالين کارگري بوکان نيز جز اين نبود که مي خواستيم از حق و حقوق خود و هم طبقه ايهايمان در مقابل اين تهاجمات دفاع کنيم. زندگي مان را با احضارهاي پياپي به اطلاعات و دادگاه مختل نموده بودند آنهم در وضعيتي که براي سير کردن شکممان 30 روز در ماه برايمان بسيار کم بود مي بايست هر از چند گاهي در ادارات مذکور حضور مي يافتيم و مورد بازجويي قرار مي گرفتيم. اتهام ما را حضور در خانه برادر سيد غالب حسيني در تاريخ 28/1/1388 و عضويت در کميته هماهنگي اعلام نمودند در کنار آن انگ تبليغ عليه امنيت نظام را نيز به پرونده ما اضافه نمودند. سرانجام به ما ابلاغ شد که بايد براي دادگاهي به دادگستري سنندج منتقل شويم چون پرونده مربوط به آنجا مي باشد اما به جاي دادگاه سر از بازداشت گاه اطلاعات سنندج در آورديم. در انجا نيز به مدت 8 روز در اطلاعات سنندج مورد بازجويي و آزارو اذيت روحي و جسمي قرار گرفتيم و در اين مدت حتي خانواده هايمان از مکان زنداني شدن ما آگاه نبودند و ما نيز از حضور چند روزه آنان در جلوي دادگاه و اطلاعات براي کسب خبر از ما مطلع نبوديم. بعد از اين چند روز هم به مدت 8 روز در قرنطينه زندان مرکزي در وضعيت اسفناکي ما را نگه داشتند تا سرانجام با راي دادگاه سنندج بعد از مدتها سرگرداني و تحمل فشار روحي و رواني با قيد وثيقه 5 ميليون توماني آزاد شديم.
به راستي جرم ما کارگران چه بود ؟ غير از اينکه خواهان يک زندگي انساني براي خودمان هستيم حالا اين ديگر تقصير ما نيست که سر راه اين خواسته برحق ما هزاران مانع تراشيده مي شود و تحمل دولت حاکم بسيار اندک است.
در طول بازداشت ما، اطلاع رساني دوستان و رفقايمان و نيز تلاش آنها جهت کسب خبر از سرنوشت ما جاي بس پررنگي داشت. آنها در آزادي ما سهم به سزايي را ايفا نمودند و ما از همين جا دست تمامي کساني را که مصرانه و دلسوزانه براي آزادي ما تلاش نموده و آزادي ما فعالين کارگري را به عنوان گامي ديگر در مبارزات خود تلقي نموده و همواره پشتيبان ما بوده اند را به گرمي مي فشاريم و به عزم بلند آنها درود مي فرستيم.
کارگران اتحاد اتحاد
پيش به سوي تشکل واقعي کارگران
هادي تنومند، حسن رسولنژاد و احمد اسکي بغدادي 4/5/1388