اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران
طبقه كارگر و مبارزات آزاديخواهانه­ی مردم ايران

جمهورى اسلامى با تمام قوا به سركوب عریان مبارزات آزاديخواهانه و عدالت طلبانه­ی مردم ايران ادامه می­دهد. اما به موازات آن، مردم آزاديخواه ايران با اعتراض­های متداوم خویش به طور شفاف نشان داده­اند كه به چيزى كمتر از آزادی­هاى واقعى و بدون قيد و شرط رضايت نمی­دهند. سركوب خونين مردم معترض و تعقيب و زندانى كردن فعالين سياسى و اجتماعى با هر عقيده و مرامى و شكنجه، تجاوز و اعدام به هر بهانه اى قويا محكوم است و مورد انزجار شديد كارگران و مردم آزاده ايران و جهان مى باشد.
تا آنجا كه به طبقه كارگر مربوط می­شود، جنبش مستقل كارگرى ايران در انتخابات رياست جمهورى شركت نكرد؛ چرا كه كوچکترين توهمى به هيچکدام از جناح­هاى حاكميت نداشته و ندارد. فعالان كارگرى به خوبى سال­هاى ٥٧ تا ٦٧ و سركوب شوراها و سنديكاهاى مستقل كارگرى و تحميل شوراهاى اسلامى وابسته به رژيم و كارفرماها را به ياد می­آورند. در هشت سال دوران ریاست جمهوری خاتمى، سركوب كارگران لحظه­اى متوقف نشد و در دوران رياست جمهورى احمدى نژاد، سركوب و بى حقوقى كارگران، دانشجويان و ديگر اقشار مردم به اوج خود رسيد. اما آنچه امروز در برابر جنبش مستقل كارگرى و فعالان كارگرى ايران وجود دارد، تنها جدال­هاى دو جناح حاكميت بر سر قدرت و كنترل جامعه نيست. هم اینک، اصلاح طلبان حكومتى و كل جناح حاكم به رهبرى خامنه­اى به خوبى واقفند كه مبارزات مردم ايران، كه كارگران و خانواده­هاى كارگرى نيز در آن حضور دارند، یک مبارزه­ی گسترده­ی ضد حكومتى است. اگر چه هر مبارزه­ی ضد حكومتى الزما با منافع طبقه كارگر خوانايى ندارد، اما بايد در نظر گرفت كه حكومت استبدادی جمهورى اسلامى ایران يک نظام سرمايه­دارى سركوبگر است كه با توجه به ويژگی­هاى مذهبى آن و دخالت دادن اسلام در حكومت، حتى كوچک­ترين آزادی­هاى فرهنگى و اجتماعى را نيز برنمی­تابد. جمهورى اسلامى ایران تا كنون توانسته است فقر و فلاکت و بی­امنيتى و بى حقوقى گسترده­ای را به كارگران و زحمتكشان و مردم ايران تحميل كند. سركوب مستمر فعالان كارگرى به ویژه در پنج سال اخير نشان داد كه اين نظام در دشمنی با كارگران و دفاع از منافع سرمايه­داری و سرمایه­داران لحظه­اى درنگ نمی­كند و امكان هرگونه آسايش و برخوردارى از یک زندگى شايسته­ی انسانى را از كارگران و فعالان كارگرى سلب نموده است. سالهاست كه فعالان كارگرى ايران تحت تعقيب و آزار و اذيت هستند و بسيارى از فعالان كارگرى يا زندانى شده­اند و يا با حکم حبس­های تعليقى دست و پنجه نرم می­كنند. اما آنچه که تجربه نشان می­دهد، تا كنون دیگر اقشار جامعه به استثناى بخش­هاى مترقى جنبش دانشجويى و جنبش زنان از حق و حقوق كارگران دفاع جدى اى نكرده­اند. براى طبقه كارگر كاملا شفاف است كه به جز تكيه به خود و نيروى برخاسته از اتحاد طبقاتى كارگران هر تلاشى در خدمت حرکت­های اجتماعی طبقات ديگر قرار می­گيرد. عدم هرگونه اعتمادى در ميان فعالين كارگرى به آنچه "جنبش سبز" موسوى، كروبى، خاتمى و رفسنجانى گفته می­شود از همين درک سرچشمه می­گيرد؛ اينكه "جنبش سبز" نه تنها متعلق به كارگران نيست، بلكه تلاش بخشى از حاكميت است براى تحميل برخی اصلاحات محدود در چارچوب حفظ و بقای جمهورى اسلامى و در بهترين حالت برگزارى يك انتخابات مجدد رياست جمهورى. اما همان­گونه كه تأكيد شد، تفاوت­هايى پایه­ای میان مبارزات آزاديخواهانه­ی مردم ايران با "جنبش سبز" اصلاح طلبان وجود دارد. مبارزات ضد حكومتى مردم ايران جوهرى آزاديخواهانه و عدالت­جويانه دارد و در چارچوب موازين و سياست­هاى هيچ­کدام از جناح­هاى حكومتى، اعم از اصلاح طلبان و يا اصول گرايان، قرار ندارد. در نتیجه در درون مبارزات مردمى، ترويج آزادی­هاى بی­قيد و شرط بيان، انديشه، اعتراض، تشكل، تجمع، اعتصاب و همچنين برابرى زن و مرد در همه­ی عرصه­ها و مبارزه براى برخوردارى از يك زندگى شايسته­ی انسانى، همواره اهميتى بسزا دارد. تحقق گسترده­ی آزادی­هاى اجتماعى و سياسى براى طبقه كارگر بسيار حائز اهميت است. در چنین شرایطی كارگران ميتوانند بطور همه جانبه تر و موثرتر در مبارزه با سرمايه دارى و حكومت آن و براى تحقق آزادى و برابرى سازماندهى و سازمانيابى كنند. ايجاد و گسترش انواع تشكلات مستقل و شورايى كارگران و نيز كميته ها، سنديكاها و فدراسيون­هاى محلى، منطقه­اى و كشورى كارگران در ايران بدون تحميل آنها به حاكميت ممكن نيست. مبارزات جارى مردم ايران از اين پتانسيل و قابليت برخوردار است كه به فعالين كارگرى اين فرصت را بدهد كه خواسته­های خود را هر چه گسترده­تر اعلام كنند، حول و حوش اين خواسته ها سازماندهى نمايند و در سطح کشور توجه كارگران و نيز مردم معترض به ویژه جنبش دانشجويى و زنان و جوانان را به سمت خود جلب كنند. به میزان موفقيت جنبش كارگرى در اين زمينه­ها، راه براى به ميان آمدن كارگران به عنوان یک طبقه­ی قدرتمند، متشكل و با استقلال طبقاتى هموارتر ميگردد و به موازات آن، مبارزات آزاديخواهانه­ی مردم در ايران را هر چه بيشتر سمت و سويى ترقى­خواهانه و پيشرو می­دهد و بدیهی است که نفوذ طبقات حاكمه را به حداقل رسانده و امكان به انقياد كشاندن جنبش كارگرى و آزاديخواهانه را می­کاهد.
مردم آزاديخواه ایران در موارد متعددى سخن از ضرورت به ميدان آمدن طبقه كارگر متشكل در اوضاع كنونى می­كنند، اما همه­ی آزاديخواهان بايد بدانند كه پیش از هر چيز راهى جز حمايت گسترده و همه جانبه از كارگران و جنبش مستقل و پيشروى كارگرى ايران ندارند. حمايت از مبارزات كارگران، فعالان كارگرى، کارگران زندانى و تشكل­های كارگرى مستقل و به ميان كشاندن خواسته­های كارگرى و برابرى­طلبانه در مبارزات جارى بسيار ضرورى و اساسى است. رژيم سرمايه دارى سركوبگر، ضد آزادى و ضد كارگر جمهورى اسلامى ایران بايد بداند كه جنبش كارگرى مدافع مردم معترض و آزاديخواه ايران است و مردمان آزاديخواه و برابرى طلب ايران و جهان متحدان جنبش كارگرى ايران هستند.
اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران
اول ژانويه ٢٠١٠